Ayağımın ucunda dertop uyuyan kıtmir
cümlenin rüyasına yatmış bir nokta gibi
beni de tamamlardı
noktadan sonra bir ırmak başlar
söğütlerin kurduğu upuzun bir cümleden
denizlere akardı
katranlanan bir ırmak gibi kekelemeye
ve sularımı hecelemeye başladığımda
ayağımın ucunda uyuklayan kıtmir’i
çomağımın ucuyla
şöyle bi dürtüverdim
o bembeyaz eniğim
katran lekeleriyle önüme düştüğünde
kanatlarımda katran
ruhumda hicran vardı
– – – –
“… ağır çekiç darbeleri altında bunca kıvranmamam için
köpeğimin adı kıtmir olmalıydı bir kere bu kesin…”
Yücelay Sal
arsenik 