roma. yirmi mayıs binsekizyüzbilmemkaç. bir demiryolu müteahhidinin dul eşine mektup yazar çaykovski. italyan kapriçyosu. ‘sevgili bayan, öncelikle şunu belirmeliyim ki’ diye başlayan.
yat borusunun sesi gelir kışladan. bugün de böyle geçti. ne yapalım. yatın artık. yatın ulan. ‘sabah olsun belki bir şey değişir’ diyen o borunun sesiyle başlıyor o kapriçyo.
sabah olsun, belki bir şey değişir. en azından bir mektup atılır bir posta kutusuna. bir çarpı daha atılır askerin not defterindeki dandik takvime. plakaya girer kimi askerler. birkaç asker terhis olur. değişir birkaç adres.
yanlıştır gerçi bütün adresler. gizlemek için bir yanlışlığı, adını çiçeklerden alır o incecik sokaklar, gizler kadınları da.
benim zehirimi nane likörüne katarak verin. istemem ahududu çitlembik falan filan. o sokağın sonu orkide uçurumu. hiçbir kadın hiçbir yerde oturmaz. her kadında siz yine kendinizi bulacaksınız.
isterseniz aramayın. çıldırdı postacılar. bilinmeyen adresleri muhtara soruyorlar. yumurtacı ahmet abi geçmişe ya da geleceğe gönderiyor şaşkın postacıları. o dul kadın olsa olsa geçmişte yaşıyordur ya da gelecektedir; değilse hiçbir yerde. yat borusunun sesi geliyor işte; kışlalarda bir hüzün. ‘yatın ulan; bugün de böyle geçti’.
sizi arıyor dünyanın bütün postacıları. yoksunuz.
radyoda kan anonsu.
sıra sizin istediğiniz parçayı çalmaya geldi.
dünyanın bütün dul kadınları için: italyan kapriçyosu.
yatın ve dinleyin:
tiiiiiiiiiiiii……..
…
şiiri dinlemek için:
arsenik 